iNTERVIEWS

«Կիլիկիան»՝ դա տեղափոխված հայեր չեն, այլ տեղափոխված Հայաստանը: Այստեղ է նրա սկզբունքային տարբերւթյունը Սեբաստիայից կամ Կեսարիայից: Հայկական պետություն, որտեղ իշխում էր «թագաւոր ամենայն Հայոց»-ը, չէր կարող Սփյուռք լինել:

учитывая реалии прошедшего года, приоритетом армянских организаций должны были стать новые санкции против Азербайджана, конкретных официальных лиц в его руководстве, военная помощь и поставки Армении со стороны США или их союзников. Эти вопросы на сегодняшний день никак не актуализируются ни организациями, ни конгрессменами, которые считаются друзьями армянской общины.

Cейчас мы наблюдаем классическое контрмодернизационное движение, провал государственных институтов и тех фигурантов, которые представляют эту власть, которые выстраивают страну по модели общины, а не государства.

В модели мира современного армянского человека выявленное Адонцем бунтарское, мамиконяновское, фидаинское направление занимает первое и единственное место, становится единственно ценным. Поэтому все государственное тоже связывается с этой тенденцией.

Основная масса погибших - молодые ребята, срочники, которые, конечно, героически сражались, но есть руководство, которое должно делать все, чтобы в таком героизме не было необходимости. Считается, что нельзя в военное время,  каким-то образом ставить под вопрос значение героизма погибших, наоборот, нужно делать на этом акцент. И это, конечно, дает возможность и военным, и политическому руководству уходить от вопросов, которые должны быть заданы.

К сожалению, проводится неадекватная политика, не хотят политизировать вопрос продажи оружия Азербайджану - я не говорю только о России. (...) Они и про Украину не говорили, про Турцию, про Израиль - эта позиция мне абсолютно непонятна. Каждый раз, когда продаются вооружения, должны быть протесты - дипломатические, общественные, какие-то еще. Нужно информировать людей. К сожалению, армянское правительство этого не делало.

Когда человек все, что хочешь, знает, но ничего не понимает - это формула, определение полуграмотности. Все, о чем ни спросишь - человек знает, знаком со всем, читал все, видел все, но ничего не понимает. Это типичное состояние очень многих обществ, в том числе и в Армении. Люди живут догмами.

Ցույց եմ տալիս ընթացքը, թե ինչ ծանր պայմաններում հայ կինը հասավ անապատներ և հետո հետցեղասպանական առաջին շրջանը, ամիսները, ցեղասպանությունը վերապրող կանանց ճակատագիրը առաջին շրջանում՝ թե ինչպե՞ս էին հետհայկականացվում,  հետինտեգրվում, դառնում նոր վերածնված հայկական հասարակության մաս:

Գրավորը պետք է իր իմաստը ստանա իրավակիրառման պրակտիկայում՝ թե դատարանների, և թե ամբողջ կառավարման պրակտիկայում: Որովհետև այս պրակտիկան է որոշում գրավոր կանոնի իմաստն ու արժեքը: Սահմանադրությունը դա ընդամենը բուրգի վերևի մասն է, առանց սահմանադրականության այն դատարկ խոսք է:

Տեխնոլոգիան չէ, որ որոշում է, այլ մշակութային յուրացման ձևը: Տվյալ ժողովրդի պրակտիկան, գործառական իրականությունն է իմաստներ հաղորդում նորամուծությանը: Մյուս կողմից, հնարավորությունները, որոնք բացվում են, նույնպես կարելի է օգտագործել տվյալ մշակույթի, տվյալ հանրության մեջ, եթե առկա է  քննադատական մտածողություն և հասարակական համերաշխություն:

Язык не нужен ребенку, чтобы общаться. Это только признак идентичности - дети умеют читать, писать, но не понимают то, что читают и пишут. И всех это до какой-то степени устраивает, потому что всем важны символы. Если нет общества, если нет компактного места проживания, где ты всюду слышишь этот язык, очень трудно им овладеть, да в этом и нет необходимости.

Երբ որ խնդիրը իրավունքի տեսակետից այն աստիճանի անխոցելի է, տարիների կամ ամիսների ընթացքում անխտիր բոլորին համոզում է, որ սա ճիշտ է: Երբ արդեն անլուծելի վիճակ է ստեղծվում երկրում, բոլորը գալիս են այդ ճշտի տակ նստում՝ ուրիշ ձև չկա: