tOPICS

Մեր սփիւռքեան կուսակցութիւններուն համար աւելի հանգիստ է, յատկապէս վերջին 50 տարիներուն, խօսիլ Հայկական ցեղասպանութեան ճանաչման, Թուրքիո հետ յարաբերութիւններու, Թուրքիո հետ հողային պահանջի մասին, քան այն մասին, ինչ որ կարեւոր է այսօր Հայաստանի մէջ ապրող ժողովրդին համար՝ ունենալ պետութիւն, որ արդիւնաւէտ է, որտեղ մարդիկ չեն ուզէր արտագաղթել

Առաջին համաշխարհային պատերզամէն յետոյ հայերը, այսպէս կոչուած, հակա ստատուս-քուոյ կազմակերպութիւն էին: Վերսալեան համակարգը չէր տուած հայերուն այն, ինչ կ'ակնկալէին, այդ իմաստով Վերսալեան համակարգի բարեփոխումը կամ փլուզումը հայերուն համար նոր հնարաւորութիւններ կուտար:

Գրավորը պետք է իր իմաստը ստանա իրավակիրառման պրակտիկայում՝ թե դատարանների, և թե ամբողջ կառավարման պրակտիկայում: Որովհետև այս պրակտիկան է որոշում գրավոր կանոնի իմաստն ու արժեքը: Սահմանադրությունը դա ընդամենը բուրգի վերևի մասն է, առանց սահմանադրականության այն դատարկ խոսք է:

Տեխնոլոգիան չէ, որ որոշում է, այլ մշակութային յուրացման ձևը: Տվյալ ժողովրդի պրակտիկան, գործառական իրականությունն է իմաստներ հաղորդում նորամուծությանը: Մյուս կողմից, հնարավորությունները, որոնք բացվում են, նույնպես կարելի է օգտագործել տվյալ մշակույթի, տվյալ հանրության մեջ, եթե առկա է  քննադատական մտածողություն և հասարակական համերաշխություն:

հետամնացության և խավարի մեջ դարերով խարխափող քսենոֆոնյան Հայաստանը խորհրդային իշխանության շնորհիվ ծածկվում է գործարաններով, էլեկտրակայաններով, մեքենատրակտորային կայաններով, հարթ և բարեկարգ խճուղիներով, բարձրագույն,միջնակարգ և տարրական դպրոցներով:  Շտկվում է Հայաստանի գյուղացու դարերով ծռված ողնաշարը, հայ գեղջկուհին դեն է շպրտում տարիների հնացած ցնցոտին:

Երբ որ խնդիրը իրավունքի տեսակետից այն աստիճանի անխոցելի է, տարիների կամ ամիսների ընթացքում անխտիր բոլորին համոզում է, որ սա ճիշտ է: Երբ արդեն անլուծելի վիճակ է ստեղծվում երկրում, բոլորը գալիս են այդ ճշտի տակ նստում՝ ուրիշ ձև չկա:

Իսկ ազգի բարօրության առավել օբյեկտիվ չափանիշը երևի թե ֆիզիկական և մշակութային հարատևումն է, վերարտադրության գործընթացի անկասելիությունը։ Իսկ այդ բարդ խնդիրը պահանջում է դինամիզմի և կայունության մեխանիզմների մշտական գործադրում, հարափոփոխ հանգամանքների հետ ներդաշնակեցում և այլն։

Ուշագրավ է թռիչքային զարգացման կողմնակիցների դիմադրությունը ազգային պետության և քաղաքական ազգի կայացմանը: (...) ոչ թե լուծել նախորդ շրջանի անավարտ խնդիրը, այլ միանգամից գնալ դեպի առաջ, համայնքացում և ատոմիզացում բաց սահմանների և անպետականության համակարգում, իհարկե՝ կրկին չունենալով այդ նոր համակարգի տնտեսական, ֆինանսական, տեխոնոլոգիական և առավելևս մարդկային բազան:

Արիստոտելը քախաքականության առաջացման հիմնական պատճառ համարում եր շփումը, որի միջոցով մարդիկ կարգավորում էին իրենց գործերը: Մարդկային շփման հիմնական ձևը լեզվական դրսևորումներն են` վեճերը, քննարկումները, կոչերը, երկխոսությունը, քարոզը և այլն: Այսպիսով քաղաքականության վախճանի մասին կարելի է խոսել այնքանով...

Պետք է բացահայտել այս խնդիրների ճնշող մեծամասնության քաղաքական էությունը, ցույց տալ, որ քաղաքականը անհնար է հանգեցնել սոցիալականին, տնտեսականին, մշակութայինին, բարոյականին և անհնար է ոչ մի բանով փոխարինել: Մյուս կողմից, ամեն ինչը կարող է քաղաքական չափում ունենալ և որպես կանոն` ունի:

Իշխող խավը, իր արժեքային էությունից ելնելով, չի կարողանում և չի ցանկանում դառնալ քաղաքական սուբյեկտ. այդ մարդիկ չեն պատրաստվում և ի վիճակի էլ չեն այս կամ այն ձևով, ցնցումային կամ էվոլյուցիոն ճանապարհով տեղափոխվել, վերափոխվել դեպի այլ որակ՝ քաղաքական և պետականաստեղծ: Հետևաբար, եթե իրենք չեն կարողանում ստանձնել այդ քաղաքական դերը և որակը, ապա ոչնչացնում են մնացած հասարակությունը: